Scroll Op Iedere pagina Naar beneden voor meer informatie

Welkom!

Mijn naam is Siert van den Berg, ik ben beeldend kunstenaar. Ik woon in het centrum van Den Bosch. Daarnaast ben ik vaak te vinden in mijn schildersatelier in Eefde. Ik ben geboren in Zundert, net als Vincent van Gogh. We delen zelfs dezelfde geboortedatum: 30 maart. Alleen ben ik van 1947, hij was er al in 1853. Ben ik daarom een echte Brabander? Nou ja, na een paar jaar Zundert heb van mijn vierde tot en met mijn zevende jaar in Den Bosch gewoond. Maar mijn ouders komen allebei uit Assen en vrijwel de hele familie heeft zijn roots in Drenthe. Mijn vader was al voor de Tweede Wereldoorlog beroepsmilitair en werd tijdens de oorlog douanebeambte in Chaam, aan de Belgische grens. Mijn ouders trouwden in 1943 en zo kwam ook mijn moeder naar Brabant waar ze een huis vonden in Zundert. Na de oorlog meldde mijn vader zich opnieuw voor het Nederlandse leger, moest dan ook na mijn geboorte in 1947 vrijwel meteen naar Nederlands Indië. Mijn moeder ging in die tijd met mij terug naar haar ouders in Assen. Na Indië volgde mijn vader verschillende militaire opleidingen in Engeland en Amerika, met het gevolg dat ik hem voor mijn zesde verjaardag nauwelijks heb gekend. Eenmaal terug in Nederland werd hij overgeplaatst naar Den Haag. Hier bracht ik het grootste deel van mijn jeugd door. We kwamen te wonen in Moerwijk, een grote naoorlogse ruim opgezette nieuwbouwwijk aan de zuidkant van Den Haag. Inmiddels had ik een zusje gekregen. Onze flat, een portiekwoning, had eigenlijk maar 2 slaapkamers, die waren voor ons: de kinderen. Mijn ouders sliepen op een opklapbed in de achterkamer. Het was een kinderrijke buurt waar ik met plezier de lagere school volgde.

Dat gold niet voor de middelbare school. Het Grotius Lyceum was gevestigd aan de Klaverstraat: ongeveer aan de andere kant van de stad. Van al mijn klasgenoten was ik de enige die in Moerwijk woonde. Nooit zou een van mijn schoolvrienden die kant op komen. Te ver weg, minstens een half uur fietsen, maar ook het andere milieu speelde daarin een belangrijke rol. Het Grotius stond in een van de betere wijken van Den Haag en dat was duidelijk merkbaar in de grote sociale verschillen. Ik zou zelf ook niet gauw bij een van mijn schoolvrienden thuis op bezoek gaan.

Het werd een lijdensweg, uiteindelijk deed ik vijf jaar over de eerste drie klassen en hoewel ik wel overging naar het vierde jaar kon ik het niet opbrengen om er nog een paar jaar aan toe te voegen. De weinige vakken die ik wel kon waarderen waren Nederlands en Tekenen en Schilderen. Het liefst zou ik naar de Haagse kunstacademie gaan. Maar dat ging mijn ouders toch te ver: ik moest eerst maar eens een vak leren. Uit een beroepskeuzetest bleek dat een opleiding tot binnenhuisarchitect wellicht een goed alternatief kon zijn.

Zo kwam ik terecht op een beroepsopleiding in Rotterdam: de UTS voor Meubilerings- en Houtbedrijven. Hier haalde ik de vakdiploma's die je nodig hebt om bijvoorbeeld een meubelwinkel te beginnen. Maar er was ook veel aandacht voor tekenen, kleurenleer en kunstschiedenis. Belangrijk ook waren de praktijklessen meubelstofferen, behangen, gordijnen maken. Gewoon praktische zaken die me leerden hoe ik mijn handen moest gebruiken. Allemaal dingen die me later bijzonder van pas zouden komen.

Naging na mijn dienstplicht studeren in Eindhoven (AIVE), maar een paar jaar later in Enschede (AKI) en kwam via Doesburg in Zutphen terecht, waar ik tot 2012 heb gewoond. Ik verhuisde in 2012 naar Den Haag, maar dat duurde slechts tot 2014 en nu woon ik alweer 5 jaar in Den Bosch.

Hoewel het lang mijn ambitie is geweest om (documentaire) films te willen maken is dat na mijn eindexamen in 1974 niet van de grond gekomen. Na een aantal lesgeven aan creatieve centra en bureau's voor kunstzinnige vorming (Arnhem/Wageningen) besloot ik in 1979 opnieuw te gaan studeren: pedagogiek (Radboud Universiteit Nijmegen).


Naast het lesgeven was ik net daarvoor gestart met het maken van poppentheatervoorstellingen. Geïnspireerd door het kindertelevisieprogramma "Sesamstraat"en met als voorbeeld zijn bedenker Jim Henson, werd duidelijk dat ik in poppenspel mijn "ding" zou kunnen vinden. Uiteindelijk heb ik hier 32 jaar al mijn talent en energie ingestoken. Ik reisde al die tijd langs scholen en theaters in Nederland, maar vooral ook in de theaters in Belgisch Vlaanderen. Rond 2002 bouwde ik mijn atelier in Zutphen om tot een eigen klein theater (45 zitplaatsen) en speelde hier op woensdag- en zondagmiddagen en tijdens alle schoolvakanties voorstellingen voor jong publiek in Zutphen (en de verre omgeving).

Binnenkort hoop ik het poppentheaterverhaal op deze nieuwe website de plek geven die het verdient (zie als teaser het filmpje hieronder).

In 2012 (ik werd dat jaar 65) stopte ik met poppentheater. Ik had behoefte om mijzelf weer nieuwe doelen te stellen en oude liefdes een nieuwe kans te geven (dit mag je zowel letterlijk als figuurlijk nemen). Nu houd ik me bezig met schilderen en het maken van films.

En inmiddels ben ik weer in Brabant aangeland. Na een paar jaar weer in Den Haag te hebben gewoond, ging het via Boxtel naar Den Bosch. En om het verhaal compleet te maken: sinds enige tijd ben ik ook weer steeds vaker te vinden in Zutphen, want sinds kort heb ik een atelier in Eefde.